Menu
Tickets

Herinneringen van de Stokstraat

Ontdek het verhaal van Ton Cremers, de eigenaar van dit schilderij. Hij groeide op in de Stokstraat tijdens de grootschalige sanering.

Het werk waar jullie nu naar kijken dat is de Stokstraat, geschilderd door Pie Wilhelmus. En ja, hoe ben ik aan dat schilderij gekomen? Nou, ik zag het en dacht "Wauw, dit is de Stokstraat!".

Dat gebeurde bij de Dikke Dragonder in Maastricht op een zondagmiddag, ik zal het nooit vergeten. Van tevoren had ik met wat vrienden al op een terrasje gezeten bij de Vogelstruys (Vrijthof). En van daaruit zijn we dan naar de Dikke Dragonder gegaan. Daar was een expositie van Pie Wilhelmus. Die toonde daar een tal van schilderijen en ik liep helemaal door tot achterin de winkel. En ik stond gewoon perplex want daar is de Stokstraat.

En daar ben ik opgegroeid.

Ja goed, we woonden in de Stokstraat, boven op de tweede en derde verdieping. Beneden had mijn opa een antiekzaak, zijn naam was Bèr Hollewijn.

Wat ik mij weet te herinneren was ik twee en een half jaar oud, en het binnenplein op de stokstraat was een grote bouwplaats, ofwel bouwval. Dat kwam door de saneringen van het Stokstraatkwartier, en het pleintje. Die waren toentertijd in volle gang.

Als ik dan weer terugkijk naar dat plein, dan roept dat zeker emoties op. Zeker de geur van de vers gebrande koffie van Blanche Dael, het geluid van de grote vrachtwagen die de grote rollen papier komt brengen naar de krantendrukkerij. Dat soort geuren, geluiden, en herinneringen blijven altijd bij je.

Iedere keer dat ik op het pleintje bij de Stokstraat sta, zie ik nog altijd de rollen papier en ruik ik nog altijd die geur van koffie van toen. Ook al is het er niet meer, ik ruik het.

Memories of the Stokstraat

Discover how the owner of this painter, Ton Cremers, experienced life in the Stokstraat during the large-scale renovations.

The work you’re looking at now is Stokstraat, painted by Pie Wilhelmus. And yes, how did I come to own this painting? Well, I saw it and immediately thought, “Wow, this is the Stokstraat.”

I first saw it at the Dikke Dragonder in Maastricht on a Sunday afternoon. I’ll never forget it. Earlier that day, I’d been sitting on a terrace with some friends at De Vogelstruys on the Vrijthof. From there, we went on to the Dikke Dragonder, where Pie Wilhelmus was exhibiting his work.

There were all kinds of paintings on display, and I wandered all the way to the back of the shop. Then I stopped in my tracks. There it was: the Stokstraat.

That’s where I grew up.

We lived on the second and third floors of a building in the Stokstraat. On the ground floor, my grandfather, Bèr Hollewijn, ran an antiques shop.

One of my earliest memories dates back to when I was about two and a half years old. The courtyard behind the Stokstraat was one huge construction site, or perhaps more accurately, a demolition site. The Stokstraatkwartier and the square were undergoing extensive redevelopment at the time, and the work was in full swing.

Looking back at that square now still brings up strong emotions. I remember the smell of freshly roasted coffee from Blanche Dael, and the sound of the large trucks delivering enormous rolls of paper to the newspaper printing works. Those smells, sounds, and memories never really leave you.

Every time I stand in the square by the Stokstraat, I still see those rolls of paper, and I can still smell the coffee as it was back then. Even though it’s no longer there, I can still smell it.